Ontvang de nieuwsbrief en de gratis videotraining

‘In 3 Stappen naar een Spannende Tekst’

Denk niet aan je doelgroep!

1 februari 2020 • Geen categorie

Laatst ontving ik de briefing voor een grote schrijfopdracht. Het was een zeer uitgebreide briefing: hij beschreef waar het artikel over moest gaan, hoe lang het mocht worden en wanneer het af moest – dat soort dingen.

Bovendien zat er informatie bij over Caroline.

Want Caroline, dat was de persona, de fictieve vertegenwoordiger van de doelgroep. Caroline was 42 jaar, en ze leefde met haar man, twee kinderen en haar poedels in een rustige buitenwijk. Ze was intelligent en ambitieus en als medewerker HR was ze nieuwsgierig naar de laatste ontwikkelingen op haar vakgebied.

‘Ik stop het erbij om het je gemakkelijker te maken’, zei de opdrachtgever. ‘Als je weet voor wie je schrijft, komt de rest vanzelf. Het begint met de doelgroep, toch?’

Visualiseren
Ik hoor het ook wel eens tijdens mijn trainingen. ‘Al die techniek is leuk hoor’, zei een van de deelnemers laatst. ‘Maar ik doe gewoon mijn ogen dicht en ik visualiseer mijn doelgroep. Daar begint het mee. Dan kan het niet meer misgaan.’

Zou het? Ik heb laatst een tekening gemaakt voor mijn vriendin. Ik heb haar gevisualiseerd, met een foto op mijn smartphone. En het resultaat zie je hieronder.

No alt text provided for this image

Had ik haar toch niet goed op mijn netvlies? Of kan ik gewoon niet tekenen?

Oké, een andere poging dan. Ik bouw een huis, voor jou. Jij mailt een foto van jezelf en ik bestel alvast de bakstenen. Drie hoog met een dakterras? Komt dik in orde! Op YouTube staat vast wel een tutorial – maar nu ik erover nadenk…. die heb ik helemaal niet nodig. Want het begint met de doelgroep, toch? Ik denk aan jou en ik bouw.

Echt waar?
Natuurlijk, ik snap het. Bij het schrijven is een grove afbakening van die doelgroep wel degelijk handig. Als je schrijft over talentmanagement, moet je weten of je wordt gelezen door HR-professionals of door die talenten zelf. En schrijf je een stukje over robots, dan wil je weten of je publiek bestaat uit kenners, kleuters of geïnteresseerde leken. En natuurlijk, het onderwerp moet ook aansluiten bij het medium. Geen steunkousen in de Yes, geen tepelpiercings in de Plus.

Dat is logisch. Heel logisch. Nogmaals, ik snap het.

Praktijk
Helaas… dat is maar zelden waar het mis gaat. Jarenlang was ik redacteur van een vakblad over arbeidsomstandigheden, en jarenlang kreeg ik artikelen binnen van experts. Mensen die veel wisten van een onderwerp, maar nog niet heel veel hadden geschreven. En het probleem zat hem altijd in drie dingen:

  • Het was niet duidelijk waar het artikel precies over ging.
  • De structuur was warrig.
  • En vooral: alles bleef veel te abstract.

Kun je zulke problemen verhelpen door te denken aan Caroline en haar huis in Capelle aan den IJssel? Aan haar kinderen. Aan haar poedels? Of aan haar ambitie en haar informatiebehoefte?

Ik denk het niet. Schrijven is een vak, net zoals tekenen en huizen bouwen. En een vak kun je niet uitoefenen zonder vakkennis, ook al heb je Caroline tot op de cupmaat nauwkeurig op je netvlies. Het begint niet met de doelgroep, het begint met de techniek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *