Ontvang de nieuwsbrief en de gratis videotraining

'In 3 Stappen naar een Spannende Tekst'

Een bloedlink interview

6 februari 2020 • Geen categorie

Sinds kort kamp ik met een ethisch dilemma. Voor mijn werk interview ik veel arbofunctionarissen – maar die mensen hebben een druk leven. Er zijn slechts twee momenten dat ze niet worden opgeslokt door dagelijkse beslommeringen: in bed en in de auto. Ooit, lang geleden koos John Lennon in het Amsterdamse Hiltonhotel voor dat bed, maar mijn geïnterviewden hebben een voorkeur voor optie B. “Bel me vanmiddag maar om 15:00 uur. Dan zit ik toch in de auto.”

En nu komt het dilemma. Bellen in een auto is gevaarlijk, ook met zo’n handige handsfree set. Alle onderzoeksresultaten wijzen in dezelfde richting: de aandacht die gaat naar het gesprek, gaat niet meer naar de weg. Hebben mijn artikelen over arbeidsveiligheid die arbeid werkelijk veiliger gemaakt? Niet als je kijkt naar de hele keten, naar de manier waarop dat interview tot stand komt.

Want stel, ik kom met een slimme vraag. Een vraag waar die expert even over moet nadenken. Dus valt hij stil. En die stilte duurt lang. Erg lang. Ik vraag of hij er nog is, maar ik krijg geen antwoord. Ik bel hem terug, maar ik word doorgeschakeld naar zijn voicemail. En pas op het achtuurjournaal zie ik de gevolgen van de fatale kettingbotsing waar alle kranten mee zullen koppen. Nog dagen later berichten actualiteitenrubrieken over kinderen op de basisschool die het gebeuren vastleggen in tekeningen met heel veel rode viltstift.

Slimme vraag, Peter. Scherp!

Lakmoesproef

Een dilemma dus. Moet ik niet meer bellen met iemand in de auto? Dan krijg ik die arbofunctionarissen niet meer te spreken. Dus toch maar wel doen? Nou…, laatst zocht ik contact met een preventiemedewerker die ik goed kende. Een leuke vrouw, een lieve vrouw, iemand die het beste voor had met de mensen die ze kende. Ook haar moest ik interviewen, maar ik weigerde haar te bellen in de auto. “Geen sprake van!” riep ik. “Veel te gevaarlijk!”

Was ik met Kerstmis tot inkeer gekomen? Nou nee. Hier is sprake van een interessante relationele lakmoesproef. Want vorige week sprak ik een andere interviewkandidaat, een hogere veiligheidskundige. De man bleek onmogelijk te bereiken, en toen ik hem eindelijk aan de lijn had… wilde ik direct weer ophangen. Arrogant en humorloos. Maar hij had maandag over twee weken nog een gaatje. In de auto.

En je raadt het al, ik vond dat een prima plan. Sterker nog, ik merkte dat ik begon te fantaseren over de irrelevante vragen die ik zou stellen. “Weet je, ik zit al een tijdje te puzzelen op die som… 3763 : 138. Lastig hè? Kun jij me misschien helpen? En nu ik je toch aan de lijn heb, wat denk jij van de invloed van de negatieve rente op de economische stabiliteit binnen de eurozone, en dat bezien in het licht van…”

Dan mist hij toch minstens een paar afslagen.

Bed

Hoe zit het met jou? Word jij wel eens gebeld in de auto? En zo ja, door wie precies? En zeg eens eerlijk, wat als diezelfde mensen je niet in de auto willen spreken, maar in bed? Ben je dan geschokt? En zo ja, waarom eigenlijk?

Aarzel niet, zet je reactie onder deze post. En o ja, mij kun je altijd veilig bellen, want ik heb geen rijbewijs.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *