309756926373419

Ontvang de nieuwsbrief en de gratis videotraining

'In 3 Stappen naar een Spannende Tekst'

Wie ben ik?

Al 20 jaar werk ik als journalist, en al 20 jaar doe ik dat met groot plezier. Al moet ik bekennen: misschien was dat plezier 20 jaar geleden nóg groter dan nu. Nee, dat komt niet doordat de sleur heeft toegeslagen. Ieder onderwerp is weer anders: netwerken voor meer omzet, oplossingen voor slaapproblemen, robots als bewakers, sociale processen bij het salsadansen.  Variatie gaat nooit vervelen.

Het verschil zit hem vooral in de manier waarop dat enthousiasme tot stand kwam. Vroeger werd het vooral gevoed door… narcisme. Bij ieder artikel dat ik schreef, was ik tevreden. Erg tevreden. Ik hoorde engelen zingen bij elk woord dat ik typte, en regelmatig voelde ik de aandrang het raam open te gooien om mijn zinnen voor te dragen aan de wereld.

Tot zover geen probleem. Het voelde goed. Maar toen ik mijn schrijfsels na een paar jaar weer overlas, voelde ik van dat oude enthousiasme weinig meer terug. De energie leek uit mijn teksten weggesijpeld. Als ik ze al uitlas, was dat uit een merkwaardig soort beleefdheid: omdat ik het was.

Onderzoek

Hoe kon dat? Die vraag heeft me enkele jaren beziggehouden. In die tijd heb ik veel teksten geanalyseerd en me door een flinke stapel taalkundige vakliteratuur geworsteld. Maar het antwoord kwam pas na een interview met Tilburgse onderzoekers, die experimenten uitvoerden naar vermoeidheid.

Ze zetten mensen achter een computerscherm, gaven hun een eenvoudige taak en wachtten tot de uitputting toesloeg. Maar toen dat gebeurde – het aantal fouten nam merkbaar toe – lieten ze hen niet uitrusten. In plaats daarvan deden ze iets verrassends: ze beloofden hun geld.

En dat hielp. De proefpersonen storten zich weer opgetogen op hun opdracht. Hun vermoeidheid was voorbij, en ze werkten met de oude nauwkeurigheid.

Dopamine

Voor ons klinkt dat merkwaardig, maar voor de onderzoekers niet. Want zij wisten wat het bovengenoemde proces op gang brengt: dopamine. Dit is een neurotransmitter, een boodschapperstof tussen de hersencellen, een smeermiddel voor het brein. Het komt bijvoorbeeld vrij als we verliefd zijn. En na een kop koffie, een peppilletje of een dosis cocaïne (vandaar het Engelse woord dope). In alle gevallen voelen we ons prettig, gemotiveerd en daardoor ook minder moe.

Maar nu zagen de wetenschappers bevestigd dat de dopamineproductie op gang kan komen door geld. Of beter gezegd: door een beloning. Of nóg beter gezegd: door het vooruitzicht op een beloning. Door een belofte.

Analyse

Voor schrijvers vormen die beloftes een wondermiddel. Je kunt ze inbouwen in alle delen van je tekst: in de kop en intro, in de alinea’s en zelfs in de zinnen. Vandaar dat ik onmiddellijk begon te werken aan een nieuwe methode. Een analysemethode om na te gaan of teksten genoeg beloftes bevatten – en of ze ook worden nagekomen.

Sinds ik dit principe heb ontdekt, pas ik het toe in ieder boek of artikel dat ik schrijf. Of althans, dat probeer ik. Want als ik mijn analysemethode toepas op mijn eigen teksten, moet ik iedere keer weer constateren dat het allemaal toch net iets scherper kan. Oké, ieder narcistisch vreugdegevoel wordt gesmoord – maar mijn teksten worden er hopelijk beter van.

Neem contact op Referenties

309756926373419